Παρακάμψεις διοδίων και οδική ασφάλεια…
Συζητώντας για την σωστή “παιδεία” μας στον δρόμο και για την Οδική Ασφάλεια πρέπει να αποφασίσουμε τι θα ακολουθήσουμε:
Την “βολή μας” και την “πάρτη μας” ή το κοινό συμφέρον όλων μας (και κατ’ επέκταση το δικό μας).
Ο λόγος για τις παρακάμψεις των διοδίων των κλειστών αυτοκινητοδρόμων…
Πρέπει να παρακάμπτουμε τα διόδια πηγαίνοντας μέσα από επαρχιακούς δρόμους και χωριά, απλά και μόνον για να μην πληρώσουμε; Να γλιτώνουμε το αντίτιμο καθυστερώντας μεν 5-10 λεπτά το ταξίδι μας αλλά έχουντας και την ηθική ικανοποίηση ότι “μαλώνουμε” έτσι το “κακό” κράτος για την απαράδεκτη κατάσταση των δρόμων μας;
Όχι και πάλι όχι. Οι λόγοι είναι πολύ απλοί.
Οι αυτοκινητόδρομοι έχουν φτιαχτεί για να ταξιδεύει με ασφάλεια μεγάλος όγκος οχημάτων με ταχύτητες που είναι απαγορευτικές για έναν επαρχιακό δρόμο. Η ασφάλεια που προσφέρει το διαχωριστικό στο κέντρο, οι ελεγχόμενοι είσοδοι-έξοδοι, οι πολλαπλές λωρίδες, οι μεγάλες ακτίνες στροφής και το καλύτερο οδόστρωμα δεν μπορεί να συγκριθούν με οποιαδήποτε κίνηση σε επαρχιακό με άσφαλτο-παρκέ, χωρίς μπαριέρα, με κάθετα δρομάκια που βγαίνουν από το πουθενά. Ακόμη και αν ο οδηγός αισθάνεται σίγουρος για τον εαυτό του, δεν μπορεί να είναι όμως σίγουρος για τον άλλο οδηγό που προσπερνάει χωρίς να υπολογίσει, βγαίνει από το δρομάκι ή χάνει τον έλεγχο σε μία στροφή και καταλήγει σε πλαγιομετωπική με 80-100 χιλ/ώρα.
Οι επαρχιακοί δρόμοι δεν κατασκευάσθηκαν για να εξυπηρετήσουν ούτε μεγάλους κυκλοφοριακούς φόρτους, ούτε μεγάλες ταχύτητες. Mόλις ένα από τα δύο αυξηθεί λίγο, η ασφάλεια πέφτει κατακόρυφα. Παρακάμπτοντας τα διόδια, ενώ υποσυνείδητα ακόμα κινούμαστε με ένα ρυθμό αυτοκινητοδρόμου δηλαδή έχουμε συνηθίσει τα 140-160 χιλ/ώρα (στην άκρως συντηρητική περίπτωση!), πέφτουμε στην τοπική κυκλοφορία. Εκεί τα 100-120 χ.ω. στον επαρχιακό και τα 70-80 χ.ω. μέσα από μικρές πόλεις ή χωριά μας μοιάζουν λίγα, αλλά τελικώς μπορεί να είναι καταστροφικά. Η τοπική κυκλοφορία και οι πεζοί δεν μας περιμένουν με τέτοιες ταχύτητες και δεν θα μπορούν να μας υπολογίσουν, άσχετα αν εμείς έχουμε “προτεραιότητα” στον “κεντρικό δρόμο” και φερόμαστε ανάλογα. Προσέχτε ότι δεν συζητάμε για τα πολλές φορές απαράδεκτα και ξεχασμένα όρια ταχύτητας σε πολλούς δρόμους, αλλά για το τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς στην περιοχή τους και στο χωριό τους και άσχετα αν εμείς θεωρούμε ότι “έχουμε δίκιο”.
Λέμε “προσέχω” ή “δεν τρέχω” ή “μα αφού ξέρω την τρύπα, γιατί να μην την χρησιμοποιήσω;”























Σχόλια αναγνωστών